All Posts By

Hidde de Vries

Een pleidooi voor meer vrijheid in je werk

Jonge vrouw werkt flexibel vanuit een koffietentje

Dankzij de coronacrisis is thuiswerken eerder regel dan uitzondering geworden. Een opvallende ommezwaai, want in het verleden werd er nogal neergekeken op thuiswerken.

Vanuit het management werd thuiswerken voornamelijk gezien als extra vrije tijd en betekende het een gevaar voor de productiviteit. Tijdens de lockdown werd thuiswerken door sommigen zelfs in verband gebracht met psychische klachten, onzekerheid en angst. Maar is dat terecht?

Tijdens de eerste weken van de lockdown was thuiswerken voor velen inderdaad een psychische uitdaging. Buiten het feit dat het om een verplichte verandering ging, waren ook de kinderen in veel gevallen opeens spontaan verplicht thuis. Ook angst en onzekerheid kunnen absoluut spelen of hebben gespeeld tijdens de coronacrisis. Maar dat zijn niet per se zaken die specifiek gerelateerd zijn aan het thuiswerken.

Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat thuiswerken enorme kansen biedt. Mits goed uitgevoerd. Een kans om druk van de ketel te halen op kantoor, om reistijden te verkorten en om eindelijk echt iets te doen aan de afleidende kantoortuinen. Het meeste onderzoek bevestigt inderdaad dat thuiswerken significante voordelen biedt.

Zo blijkt dat thuiswerkers over het algemeen juist productiever zijn en vaak beter presteren. Dit wordt zelfs onderbouwd met gemiddeld hogere beoordelingen. Geloof het of niet, maar thuiswerkers voelen zelfs een hogere betrokkenheid bij de zaak. Veel onderzoek toont daarnaast aan dat thuiswerkers minder stress ervaren. Dat ze gedrevener zijn en ook meer tevreden met hun werk, collega’s en de werkgever.

Bovendien hebben werkgevers ook reden om tevreden te zijn. Ze kunnen naast die extra productiviteit ook enorme kosten besparen door hun kantoren op thuiswerkers in te richten. Net als in de retailzullen kantoren steeds meer gaan functioneren als showrooms. Mensen komen er om elkaar te ontmoeten en informatie te vergaren, maar het echte kopen respectievelijk werken kan voor een groot deel vanuit huis.

Enige kanttekening hierbij; al deze onderzoeken zijn uitgevoerd voor de coronatijd en gelden voor werknemers die afwisselend thuiswerken. Daarom hebben wij zelf de afgelopen maand onderzoek gedaan hoe je het maximale uit thuiswerken kan halen.

Daarbij vonden we een aantal voorwaarden:

  • Afwisseling

Bij te veel thuiswerken gaan bovenstaande voordelen op een gegeven moment niet meer op, omdat collega’s dan te veel gedistantieerd raken. Het kantelpunt ligt rond de 50 procent (o.b.v. fulltime dienstverband). Bovendien heb je werkzaamheden die je simpelweg niet thuis kan doen.

  • Meer aandacht voor minder vergaderingen

Dankzij digitaal vergaderen zijn er minder vergaderingen en zijn ze korter geworden. Nadeel is dat de betrokkenheid vaak lager is. Besteed daarom meer aandacht aan de juiste technische faciliteiten, voldoende interactie om iedereen erbij te houden en duidelijke prioriteiten.

  • Meer focus op het eindresultaat en de medewerker in plaats van op het proces

Managers zullen meer moeten gaan sturen op het eindresultaat in plaats van op het proces.

Daarnaast zullen ze meer aandacht moeten besteden aan het helpen ontwikkelen van een dagelijkse routine zodat men zichzelf niet voorbij loopt.

  • Laat managers zelf ook training in het thuiswerken volgen

Managers die training hebben gevolgd in thuiswerken, loodsen hun collega’s veel efficiënter door de veranderingen heen. Zo krijgen ze concrete tools om prestaties te beoordelen en verwachtingen te managen.

  • Vertrouwen

Het belangrijkste uitgangspunt om succesvol te zijn in thuiswerken ligt, net als we bij de inrichting van onbeperkte vakantiedagen al zagen, in vertrouwen. Geef je collega’s de keuze en laat ze ook onderling afstemmen wat wel of niet kan.

Dankzij de lockdown hebben we versneld de mogelijkheid gekregen om ons werk praktischer in te richten. Dat brengt uiteraard uitdagingen met zich mee, maar gelukkig ook kansen. Als je daar nu goed op inspeelt, loop je straks voorop als alles weer verandert. En dat gaat sowieso gebeuren.

De politiek loopt ernstig achter mbt onze gezondheid

healthy life

De huidige kosten van corona zijn een schijntje in vergelijking tot de kosten die we als maatschappij in het vooruitzicht hebben. Daarbij doel ik nog niet eens op de gevolgen van een mogelijk tweede golf.

Als het coronavirus een ding heeft aangetoond is het wel het belang van onze gezondheid. Een goede gezondheid is momenteel dan ook goud waard. Er is op dat gebied alleen nog wel wat werk aan de winkel in Nederland.

Los van corona worden we in Nederland steeds zieker. Sterker nog, volgens de Volksgezondheidszorg heeft 58% van de Nederlandersinmiddels een chronische aandoening. Dat komt mede omdat we steeds ouder worden, maar ook omdat steeds meer Nederlanders lijden aan welvaartsziekten. Fysiek, maar ook mentaal, want ook hoge (werk)druk is iets dat we onszelf steeds meer opleggen.

De zorg moet ons hierbij opvangen. Helaas biedt die sector zelf nog het meest schrijnende toekomstperspectief. Het ziekteverzuim in de zorg is nu al het hoogste in Nederland: 5,9 procent tegen 4,7 procent gemiddeld.

Bovendien stijgt de vraag naar zorgpersoneel voortdurend. Om daaraan te kunnen voldoen, zal over een paar jaar 1 op de 4 werkenden in Nederland in de zorg werkzaam moeten zijn. Dat dat niet gaat gebeuren is duidelijk. Het gevolg: een groot tekort aan zorgmedewerkers, nog hogere werkdruk, groeiend ziekteverzuim, nog minder personeel, stijgende kosten. Daar kan geen noodfonds tegenop.

Inmiddels maken meer dan 1.600 zorgspecialisten, maar ook diverse topsporters en sportinstanties zich hard voor een gezonder Nederland. Dat is niet alleen handig in de strijd tegen het virus, maar ook voor onze portemonnee. Als we zo doorgaan staat er namelijk een veel grotere crisis voor de deur.

Toen we begin mei met zijn allen van alle daken schreeuwden dat de situatie financieel onhoudbaar was geworden zaten we nog niet eens op een kwart van de extra zorgkosten die per jaar in het vooruitzicht liggen.

De zorgkosten zijn de hoogste kosten binnen de begroting. Deze liggen nu rond de 100 miljard euro per jaar. De verwachtingen zijn echter dat die de komende jaren zullen oplopen naar 174 miljard euro per jaar(!). Als je die jaarlijkse extra kosten van 74 miljard euro wegzet tegen het eenmalige steunpakket van 20 miljard euro vanuit de overheid (d.d. 2 mei) dan wordt de uitdaging opeens heel duidelijk.

De overheid en zorgverzekeraars zullen meer daadkracht moeten tonen. De gezondheidsinitiatieven van de afgelopen jaren geven geen blijk van voortschrijdend inzicht. Een overheid die met droge ogen de prijs voor gezond eten weet te verhogen en de prijs van snoepgoed, snacks en suiker verlaagd, is niet bezig met gezondheidsbevordering.

Het initiatief om leefstijlcoaches publiek toegankelijk te maken blijkt ook niet meer dan een façade. Van de slechts 6,5 miljoen euro die hiervoor is uitgetrokken is nog geen 250.000 euro ingezet. Dat komt deels door de strikte regelgeving waaraan de leefstijlcoaches moeten voldoen. Leefstijlcoaches houden uiteindelijk zo weinig over aan hun coaching dat ze er zelf niet eens gezond van kunnen leven.

Als we de volgende crisis dus voor willen zijn, zullen we zelf aan de bak moeten; meer bewegen, gezonder eten, beter leren omgaan met werkdruk en je nachtrust verbeteren. Het zijn marginale stappen om te voorkomen dat we straks met zijn allen op hele dure wachtlijsten komen te staan.

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

Vergeet de werk-privé balans, hier word je wel gelukkig van

Busy life

Eindelijk werden afgelopen week de eerste langverwachte versoepelingen van de lockdown aangekondigd. Voor velen is het vooruitzicht om straks weer de kinderen ’s ochtends af te kunnen zetten, zelf weer naar kantoor te kunnen en langzaamaan ook weer een hapje te gaan eten buiten de deur een zegen.

Toch hoor ik in mijn directe omgeving ook steeds vaker mensen die de lockdown als positief hebben ervaren. Ze roemen daarbij met name minder verplichtingen, minder reistijd en een compleet lege agenda. We hebben eindelijk weer een beetje me-time terug.

Dat geeft te denken over het jarenlange hot topic van de work/life balance. Is dat wel het echte probleem? Werk is namelijk iets dat voor velen gewoon de orde van de dag is. We werken om te leven. Dat er steeds meer van ons verwacht wordt op dat werk is misschien niet iets dat we volledig onder controle hebben. Sterker nog, wordt er daadwerkelijk wel meer van ons verwacht?

Uit diverse onderzoeken blijkt dat we in Nederland überhaupt niet echt te klagen hebben. We werken gemiddeld tussen de 26 en 36 uur per week en in het weekend zo min mogelijk.

Dan rest ons dus onze privétijd. Die is wel een stuk drukker geworden de afgelopen jaren. Gemiddeld spenderen we 2 tot 3 uur per dag op onze telefoons. Daar gaat het eerste deel van je balans. Veel van die telefoonactiviteit is tussen andere bezigheden door wat desastreus is voor je focus en zorgt voor een opgejaagd gevoel.

Bovendien vergroot social media dat opgejaagde gevoel nog eens extra. Onze digitale vriendenkring neemt toe. We worden continu geconfronteerd met de zogenaamd perfecte levens van de mensen om ons heen die overal bij zijn, alles meemaken, iedereen kennen.

In een verlangen naar eenzelfde spectaculair sociaal leven jagen we onszelf alleen maar verder op. We vliegen van afspraak naar afspraak, terwijl onze maatschappij paradoxaal steeds individualistischer wordt. We bouwen meer relaties op, maar met minder diepgang. De vraag rijst of we wel gelukkiger worden van zo’n uitbundig sociaal leven? Wie heb je nu een plezier gedaan met je eigen vrije tijd?

Vanuit Scandinavië leren we al meer over de waarde van diepgaander contact. De Denen hebben het werkwoord Hygge geïntroduceerd (vertaling: gezelligheid) en de Zweden Lagom (niet te veel, maar ook niet te weinig) wat beide zou bijdragen aan een minder gejaagd en positieve mindset.

Een van de redenen waarom men in de bepaalde gebieden (de befaamde Bluezones) langer, gelukkiger en gezonder leeft, is hun sociale interactie. Mensen in de Bluezone-regio’s verbinden zich in Moais: kleine groepjes van zo’n 5 mensen die zich levenslang aan elkaar verbinden. Ze staan voor elkaar klaar en spreken elkaar ook aan op negatief gedrag. Deze omgangsvorm zou een bewezen positieve invloed hebben op hun algehele gezondheid.

Ook bij Harvard Business Review kwam de vraag voorbij of we niet wat selectiever met onze relaties om moeten gaan en daarmee ook met (de kwaliteit van) onze tijd. Een beetje Marie Kondo’en in je vriendenkring kan dus misschien geen kwaad.

We kunnen de schuld van onze groeiende onrust aan onze work/life balance toedichten, maar die ligt voor een groot deel buiten onszelf. Je kan ook kijken hoe kwalitatief je omgaat met je live/life balance. Leef je echt je eigen leven of word je geleefd door de verwachtingen van anderen. Die live/life balance heb je tenminste in ieder geval zelf in de hand.

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

‘Ik wil mijn oude leven terug’

In 2010 vond in de Golf van Mexico een ontploffing plaats op het boorplatform Deepwater Horizon. Tijdens de reddingswerkzaamheden brak uiteindelijk ook nog de boorstang. Miljoenen liters olie verspreidden zich daarop in de oceaan wat leidde tot een ongekende milieuramp.

Op dat moment waren alle ogen gericht op de toenmalige ceo van BP en daarmee hoofdverantwoordelijk voor de catastrofe, Tony Hayward. Hoe reageerde hij als leider?

‘I want my life back’

Hij sprak niet over de ernst van de milieu-impact noch over een plan om de ramp aan te pakken. Sterker nog, hij maakte zichzelf per direct de meeste gehate Engelsman in Amerika door te zeggen: “I want my life back”. Dat is uiteindelijk ook gelukt. Mede dankzij zijn legendarische opmerking is hij niet veel later ontslagen.

Klagen over het heden en terugverlangen naar het verleden is menseigen. Zeker in de huidige situatie wordt er nu al met weemoed terugverlangd naar de tijd voor 2020. Maar ‘vroeger was alles beter’ is misschien wel de meest onproductieve uitspraak die er is. Het wordt namelijk nooit meer vroeger. Je blijven verzetten tegen de toekomst is net zo onzinnig. Hoe lastig de huidige situatie ook is.

Het leven is veranderd

Het ‘normale’ leven zal de komende tijd nog flinke impact ondervinden van het coronavirus en de gevolgen ervan. Legio businessmodellen zullen opnieuw tegen het licht gehouden moeten worden. Wat de beste manier is om je aan de huidige situatie aan te passen zal per branche, per situatie verschillend zijn.

Er is ook geen enkele garantie dat een oplossing die nu werkt, straks ook nog opgaat. Je zal dus meer dan ooit weer echt moeten gaan ondernemen en inzetten op innovatie. Nieuwe dingen uitproberen. En niet alleen nu, maar continu.

Een fenomenaal stukje techniek

Toen ik nog bij Google werkte was dus ook het mantra: Launch and iterate (vrij vertaald: lanceer en verbeter) en dat heeft ze geen windeieren gelegd. Denk aan de zelfrijdende auto’s en producten als Google Maps en Gmail. Maar ook minder succesvolle innovaties als de Google Glass. Een fenomenaal stukje techniek, waar niemand echt op zat te wachten. Maar innovatief was het zeker.

Wat dat betreft waren de innovatiesessies de mooiste trainingen om te geven binnen Google. Samen met de klant nieuwe businessmodellen en strategieën ontwikkelen. Dat doe ik vandaag de dag nog steeds, alleen dan op het gebied van vitaliteit binnen de organisatie. Ook daar moeten legio bedrijven innoveren en aanpassen, omdat ze anders over een paar jaar weer alle medewerkers thuis op de bank hebben zitten. Alleen dan met een burn-out.

Blijven innoveren is essentieel

Dat er bedrijven om zullen vallen de komende tijd is uiteraard verschrikkelijk. Toch zullen daar ook weer andere bedrijven voor terugkomen die inspelen op wat er in de maatschappij gebeurt. Als je niet in staat bent om daarin mee te bewegen verdwijnt je business mogelijk net zo snel als Kodak destijds bij de introductie van de digitale camera (nota bene hun eigen uitvinding).

Ook Martijn Aslander en Erwin Witteveen beamen dat in hun boek Nooit af. Je zal jezelf en je business continue moeten innoveren en blijven heruitvinden, want zo stellen de schrijvers; door de snelheid van de ontwikkelingen is je product of dienst alweer verouderd zodra het op de markt komt en zodoende nooit af.

Gelukkig zijn we er in Nederland trots op dat we zo’n innovatief land zijn, maar dat zullen we nu dan ook met zijn allen echt moeten bewijzen. Zoals Charles Darwin stelde: het is niet de sterkste van een soort die overleeft, ook niet de intelligentste. Wel degene die zich het beste aan veranderingen kan aanpassen.

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

Coronacrisis: wat is jouw exitstrategie?

Exit

De afgelopen dagen zien we langzaamaan positieve signalen. Het RIVM meldt een kleine afname in het aantal besmettingen, er is sprake van een vermindering van het aantal patiënten op de intensive care en ook het dagelijkse dodental neemt af. Toch is er nog heel weinig bekend over hoe lang dit virus ons dagelijks leven nog in zijn greep zal houden.

Desondanks wordt wel al ruimschoots gespeculeerd over diverse exitstrategieën. De scenario’s lopen uiteen van Big Brother-taferelen, waarbij iedereen continu gemonitord wordt, tot deurbeleid op stranden en in parken, quarantaine na elke reis, jongeren wel de straat op en ouderen niet en de anderhalvemetermaatschappij, inclusief basisinkomen.

Dat dit de komende tijd grote gevolgen gaat hebben, staat vast. Maar hoe moet het leven er voor jou gaan uitzien?

Momenteel zijn mijn team en ik bezig met een groot project voor de zorg. Onze gesprekken met zorgverleners gaan in eerste instantie over hun werkzaamheden en hoe we die kunnen verlichten. Een terugkerend onderwerp daarbij blijft het opvallende aantal coronapatiënten met overgewicht. Overigens is het geen nieuws dat het virus met name ouderen treft en mensen met een zwakkere gezondheid.

Aan je leeftijd kun je niet veel veranderen. Aan je eigen gezondheid wel. Als je niet aan je gezondheid werkt, loop je extra risico’s. Dat is algemeen bekend, maar nu loop je dus waarschijnlijk ook meer risico op (heftiger effecten van) corona. Of dit een causaal verband is of slechts een correlatie valt nog te bezien, maar wil jij dat risiconemen?

Hoewel meer dan de helft van Nederland chronisch ziek is en hoewel we al tijden gezonder willen leven, zijn we daar toch te moe voor, hebben er geen tijd voor of zijn te gestrest om er iets aan te doen. Zou corona dan een wake-upcall kunnen zijn?

Mentaal staan we voor een andere uitdaging. De onzekerheid is tergend, om nog maar te zwijgen over de financiële stress voor velen. We missen massaal onze collega’s, vrienden en familie, en te lang thuiszitten kan eenzaamheid en depressie veroorzaken. Thuiswerken vergt bovendien de nodige discipline en met de kids erbij is het een behoorlijke uitdaging.

Ik heb zelf een zoontje van 2,5. Die wacht echt niet tot mijn Zoom-meeting afgelopen is om zijn plasje te doen of een ander spelletje aan te rukken (en wij hebben er dan nog maar één). Toch ben ik ook dankbaar omdat ik nu zoveel tijd met hem door kan brengen. Dat geeft te denken. Moet hij straks weer vier dagen naar de opvang, of is de tijd met je familie eigenlijk belangrijker?

Het thuiswerken zorgt bovendien voor veel minder reis- en filetijd. Die extra tijd alleen al komt overeen met één dag minder kinderdagopvang per week. Bovendien brengt het weer een beetje evenwicht in de veel besproken work-life-balance. Ook voor de werkgever zijn de besparingen qua reiskosten en kantoorkosten gigantisch. Dat wil niet zeggen dat we helemaal niet meer samen hoeven te komen, maar het zet wel aan het denken.

170 Nederlandse wetenschappers hebben afgelopen week via een manifest gepleit om Nederland radicaal duurzamer te maken en eerlijker. Zij doen daarbij een beroep op de politiek, maar ook op ons als consument om onze luxueuze en verspillende consumptie in te dammen.

Zelfs als er voor het eind van het jaar een vaccin is gevonden, zitten we nog lang genoeg in deze situatie om het leven zoals we dat kenden radicaal om te gooien of in ieder geval bij te sturen.

Hoewel niemand zich vrijwillig laat opsluiten, zijn er toch ook zaken die tijdens deze lockdown positief uitpakken. Hoe kun je die meenemen als we hier straks uitkomen? Hoe wil jij de komende maanden en de tijd erna doorbrengen? Misschien is het inderdaad tijd om na te denken over een exitstrategie. Jouw exitstrategie.

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

Deze tip maakt je leven echt makkelijker

Deze tip maakt je leven echt makkelijker

Een van de belangrijkste tips om deze periode makkelijker te maken en een die bijna iedereen fout doet is eigenlijk ook een beetje tegenstrijdig. Je leven is nu waarschijnlijk ontzettend hectisch; je moet wennen aan een nieuw ritme, je work/ life balance is volledig zoek en daardoor moet je waarschijnlijk twee keer zo hard werken. Toch gaat dit je helpen om meer voor elkaar te krijgen en positiever in deze wedstrijd te staan.

Het belang van hard werken

Je verantwoordelijkheden lopen nu waarschijnlijk volledig uiteen. Meer dan ooit tevoren. Een project afmaken met collega’s via Zoom, de administratie bijwerken, huiswerk nakijken, tijdschema’s maken voor de boodschappen, de kinderen en het werk en dan heb je ook nog de gebruikelijke afleiders als mail, Whatsapp (alhoewel er wel echt hele leuke grappen voorbij komen), last minute klusjes en mail en mail.

De beste tip die ik je kan geven is; werk een stuk harder dan normaal. Daar bedoel ik niet mee dat je meer moet werken of sneller. Daar bedoel ik mee dat als je iets doet, als je een project hebt gekozen om mee aan de slag te gaan, dat je daar dan nog harder aan moet werken. Je daar ook echt helemaal in te storten. Laat je zo min mogelijk afleiden. Volledige focus op dat ene project of klus. Dat is hard werken, geloof me. 

Het is extreem verleidelijk om, zodra je net lekker op weg bent, toch even dat binnengekomen bericht te bekijken, toch even kort op die mail te reageren en voordat je het weet ben je weer met van alles tegelijk bezig. Natuurlijk zijn er legio excuses om jezelf af te leiden. Natuurlijk kun je zo allemaal kleine klusjes van je to-do lijst afstrepen. Maar het helpt niet.

Uiteindelijk blijven de belangrijke zaken liggen

Het is keihard werken om je op 1 ding te blijven focussen. Maar, als dat lukt, als je je echt kan concentreren, dan gaat het na 10 tot 20 minuten opeens een stuk vloeiender. Dan krijg je er zelfs energie van. Dan kom je er echt in en gaat het echte werk een stuk sneller. Je krijgt meer voor elkaar, in minder tijd. Dit noem je flow. En het grootste voordeel; je hebt er ook meer lol in. 

Kleine klusjes afvinken is goed voor kleine geluksmomentjes, kleine shotjes dopamine, maar die verdwijnen ook meteen weer. Vandaar dat we telkens opnieuw onze timeline verversen, dat we telkens opnieuw mailtjes openen en kleine klusjes oppakken. Uiteindelijk blijven de belangrijke zaken liggen. 

Als je een blok inbouwt om even keihard te werken, puur focussen op die ene klus die echt af moet, dan zul je zien dat het makkelijker gaat, de kwaliteit omhoog gaat en je er meer plezier in krijgt. Helemaal als je dat grote project uiteindelijk kan afstrepen. 

Dit is ook de basis van ons #Recharge model. Je krijgt meer gedaan door helder te bepalen wat je moet doen, je daar compleet op te focussen, daar krijg je energie van. Die energie heb je hard nodig om je focus te bewaren en als dat lukt; dan kun je in de flow komen.

WAARSCHUWING

Let wel: er is een waarschuwing! Ook werken in flow kost je energie. Bovendien vergeet je in flow alles om je heen. Blijf dus niet uren zo doorwerken. Geloof me. Ik heb ooit op Schiphol gezeten waar ik aan het wachten was op mijn vlucht naar Amerika. Ik was druk bezig op mijn laptop met een onderzoek en zat er helemaal in. Toen ik dacht dat ik klaar was, belde mijn collega Eline. Terwijl ik met haar aan de lijn zat zag ik dat het tijd was om rustig richting de Gate te gaan lopen. Ik had nog 1,5u, maar als je naar Amerika vliegt wil je op tijd bij de Gate zijn. 

Het bleek een dure les…

Terwijl ik met Eline aan de telefoon zat, realiseerde ik me opeens dat ik nog iets vergeten was in het onderzoek. Ik hing Eline op en dook weer in mijn laptop. Aangezien ik net daarvoor heerlijk in flow had gewerkt, zat ik er ook zo weer in. Binnen no-time had ik het onderzoek doorgespit.

Volledig terug in flow wist ik de nodige verbeteringen door te voeren. Met een tevreden glimlach op mijn gezicht, sloot ik het onderzoek af. Ik deed mijn laptop dicht. Klaar om richting de Gate te lopen, zag ik alleen op de schermen, in het rood: FLIGHT DEPARTED. Het bleek een dure les…

Voorkom dus dat je je eigen spreekwoordelijke vlucht mist. Werk in blokken van 60 tot max 90 minuten en ga dan echt iets anders doen. Focus je dan weer op je gezin of ga even niets doen. De volgende sessie kom je dan ook weer makkelijker in de flow. En dat maakt je werk een stuk makkelijker! En leuker!

  

Wil jij zelf ook makkelijker in flow komen en meer plezier uit je werk halen? Doe dan mee met de #Recharge Special Edition©. Deze Recharge is speciaal ontwikkeld voor de huidige uitdagingen van thuiswerken en om je gezondheid een boost te geven! 

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

De vier fases van ‘Nederland tegen corona’

Teambuilding

We bevinden ons in een unieke situatie die niemand ooit eerder heeft meegemaakt. Alles waar we zo gewend aan waren is opeens niet meer vanzelfsprekend. ‘Gewoon’ naar de supermarkt, een pilsje in de kroeg, sporten voor werk of de kinderen wegbrengen naar school. Ondanks dat we (nog net) niet in een officiële lockdown zitten, voelt ons leven wel ‘locked down’. Hoe ga je daar het beste mee om?

Als je er van een afstand naar kijkt heeft de huidige situatie behoorlijk wat overeenkomsten met de ontwikkeling van een team. We zijn nu opeens afhankelijk van elkaar. We hebben een gezamenlijk doel. Het virus zo snel mogelijk overwinnen. Daarvoor blijven we zoveel mogelijk thuis, maar proberen we elkaar ook waar mogelijk steunen.

Om meer inzicht te krijgen in de mogelijke ontwikkeling van de huidige situatie kan het bekende teamontwikkelingsmodel van Tuckman uitkomst bieden. Hij gaat uit van vier fases om tot een goede samenwerking te komen: forming, storming, norming, performing.

De eerste fase forming (team wordt geformeerd, groepsgevoel ontbreekt, confrontaties worden vermeden) heeft zich voornamelijk gekenmerkt door ongeloof. Diverse BN’ers vertolkte hierbij het woord van het volk; ‘het zal allemaal zo’n vaart niet lopen’. Uiteindelijk was het premier Rutte die de aanzet deed tot de forming van alle Nederlanders tot één team. “Samen komen we deze moeilijke periode te boven.”

De tweede fase is storming (teamleden leren elkaar kennen, confrontaties ontstaan en de onderlinge machtsverhoudingen worden bepaald). Nederlanders zijn een vrijgevochten volk. Die laten zich niet zo snel vertellen wat te doen. Deze fase kreeg dan ook vorm in de aanhoudende rijen bij de bouwmarkten, in de parken en zelfs op het brede strand van Scheveningen was het zo vol dat je niet eens afstand kon houden als je het zou willen.

Gelukkig zie je nu al een grote beweging richting de positievere derde fase van norming (het team heeft het gezamenlijk doel omarmt en begint effectiever samen te werken). Winkels werken met deurbeleid en mensen houden gepaste afstand.

Er zijn meer werkbare uren door het gebrek aan files. Of beter nog, er is meer tijd voor de familie en voor jezelf. Bovendien zijn het aantal verkeersongevallen en -doden enorm afgenomen. In China zagen ze voor het eerst sinds jaren weer een blauwe hemel, maar ook in Nederland is de luchtvervuiling sinds tijden niet zo laag geweest.

We beginnen langzaamaan te wennen aan het werken vanuit huis. Hoewel het gemis aan direct contact negatief kan zijn heeft het zeker ook positieve gevolgen. Bedrijven die tot een maand geleden alle werknemers continu op kantoor wilde hebben, raken gewend aan video-meetings. Dure kantoren(tuinen) staan leeg, worden misschien wel deels overbodig.

Mensen hebben meer voor elkaar over. Nederlandse iconen als Bavaria en DSM zetten hun productiecapaciteit in om desinfecterende spray te produceren en legio andere bedrijven zetten zich momenteel volledig in om anderen te helpen of creëren de mogelijkheid om anderen te helpen. De zorg loopt hierin voorop en laat zien waar het echt om gaat in het leven: #zorgvoorelkaar. Ze herpakt hiermee de broodnodige erkenning en waardering van het volk en de politiek.

Het mooiste aan Tuckmans model is wat mij betreft dan ook de laatste fase: Performing. Het team heeft zich dan dusdanig ontwikkeld dat het zelfstandig en in meer vrijheid kan opereren. Er is onderling vertrouwen en het werk verloopt soepeler dan voorheen. Als we de norming fase optimaal doorstaan en het ‘normale’ leven straks weer aanvangt, als we de positieve elementen weten te behouden en te optimaliseren, dan houden we er zelfs misschien wel een mooiere wereld aan over.

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

De angst voor corona helpt ons uit de kantoortuin

Lege kantoortuin

Terwijl het coronavirus nu ook in Nederland de maatschappij langzaamaan ontwricht, breekt het wel een ander maatschappelijk probleem open. Om verspreiding van het virus in kantoortuinen te voorkomen, laten bedrijven hun mensen massaal vanuit huis werken. En dat kan geen kwaad.

Toen ik in 2011 voor het eerst te maken kreeg met een kantoortuin als werk arena, was ik letterlijk in shock. Ik had tot die tijd als ondernemer gewerkt en bij ons op kantoor was bijna nooit iemand aanwezig. Iedereen deed het werk voornamelijk vanuit huis, bij klanten of on the road. Alleen voor vergaderingen wilde iedereen de afstand en files naar kantoor trotseren. Dat had dan wel als extra voordeel dat je iedereen weer zag en even tijd had om gezellig bij te kletsen.

Dat kletsen was nou juist hetgeen dat me volledig naar de keel greep toen ik voor het eerst plaats nam achter het computerscherm bij mijn nieuwe werkgever. Na de roes van de rondleiding, presentatie voor het hele team en kennismaking met alle nieuwe collega’s was het even schrikken dat die allemaal op slechts centimeters afstand zaten. Inclusief mijn manager die precies achter mij zat en de gehele dag op mijn scherm mee kon kijken.

Praatjesmakers

Aan mijn linkerkant een andere collega, rechts het gangpad. Wat overigens de slechtste plek in de kantoortuin bleek, omdat je dan volledig onderworpen bent aan alle praatjesmakers op de afdeling.

Die zogenaamde gezelligheid maakte dan ook al snel plaats voor irritatie. Als nieuweling had ik nogal wat vragen en dat leidde de rest af. Hoewel een van de beweegredenen voor de kantoortuin is om onderling contact te bevorderen, werkt het averechts. De sfeer wordt er zelfs bewezen slechter op.

Aangezien iedereen je hoort op een open vloer deel je belangrijke (en minder belangrijke) zaken liever digitaal. Op een goed moment telde ik 6 verschillende communicatiemiddelen waarmee we elkaar continu stoorden. Desastreus voor de concentratie en productiviteit.

Afgelopen maand was er wederom ophef rondom een onderzoekvan De Monitor dat de nadelige gevolgen van het open office in kaart bracht. Alsof we het voor het eerst horen: werknemers worden sneller afgeleid, zijn minder productief, blijken meer gestrest, maken sneller fouten en worden daarmee ontvankelijker voor burn-out.

Kostenbesparing?

De kantoortuin, in 1970 uit Duitsland overgewaaid als belofte voor kostenbesparing en meer transparantie onder collega’s, blijkt een fuik waar het bedrijfsleven niet uit lijkt te komen. De negatieve effecten en hoge indirecte kosten van de kantoortuinen worden al jaren in onderzoeken aangetoond, maar terugdraaien blijkt een pijnlijke en vooral kostbare uitdaging.

Terwijl een aantal oplossingen tamelijk voor handen liggen. Laat mensen meer thuiswerken of in co-working spaces – plekken waar mensen van verschillende bedrijven werken. Dat zorgt voor minder drukte op kantoor, minder files op de wegen, verlaging van de CO2-uitstoot, minder tijdverspilling en daarmee binnen en buiten kantoor minder irritaties.

Als je dan ook de kosten wegzet tegen de opbrengsten, wordt het opeens een stuk aantrekkelijker om als werkgever je collega’s wat meer flexibiliteit te gunnen. Letterlijk dus extra productiviteit, meer vrijheid en flexibiliteit en minder ziekte voor een gemiddelde prijs van € 200,- per maand voor een co-working space of de rekening van de koffie in het tentje bij je werknemer op de hoek.

Nu steeds meer bedrijven hun werknemers naar huis sturen in de strijd tegen het coronavirus, is het misschien de moeite waard om het ook bij jou op kantoor een keer uit te proberen?

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

Heel Holland coacht, maar bakt er weinig van

Frustrated man

Nederland telt momenteel 65.000 coaches. Dat is een verdubbeling in de afgelopen vijf jaar. Tv-programma Rambam publiceerde in januari de documentaire Heel Holland Coacht waarin ze de wildgroei en de gevolgen ervan in kaart brengen. Dit leverde behoorlijk schokkende beelden op van coaches die er, zeg maar gerust, gevaarlijke praktijken op na hielden. Uiteraard kiezen ze voor het programma de meest extreme gevallen, maar ik kan uit eigen ervaring beamen dat het niet al te veel moeite kost om die te vinden.

Een paar maanden geleden plaatste ik zelf een oproep op LinkedIn met de melding dat we op zoek zijn naar ervaren coaches. Binnen no-time had ik zoveel reacties dat ik de post offline heb gehaald. Na 5 uur reageren op alle reacties keek ik al niet meer op van de vraag of ik weleens op mijn blote voeten in de wei heb gestaan, omdat dat de ultieme oplossing zou zijn tegen stress.

LinkedIn is sowieso een kweekvijver voor de aspirant coach. Als ondernemer word je dagelijks wel benaderd door coaches met de belofte je te helpen je bedrijfsresultaten drastisch te vergroten of in ieder geval een topondernemer van je te maken. Vaak hebben ze zelf niet eens een bedrijf gerund of misschien hooguit een keer geluk gehad met een internetstart-up, maar ze ontfermen zich nu wel over de zakelijke capaciteiten van andere ondernemers. Zodoende wordt er ook in het bedrijfsleven inmiddels gewaarschuwd voor de wildgroei aan zelfbenoemde business coaches.

Ook qua coach-aanpak is er een enorme diversiteit. Zo zie je in de documentaire ‘Nu verandert er langzaam iets‘ van Menna Laura Meijer uiteenlopende, op het eerste gezicht volstrekt mesjokke technieken om de deelnemer(s) tot inzichten te laten komen. Van boomklimmen, varkens masseren, schreeuwsessies en ayahuaska ceremonies tot aan een dame die je stresslevels verlaagd door je via Youtube te verzorgen, je haar virtueel kamt en je liefkozend toespreekt.

Een goeie coach heeft al die toeters en bellen in principe niet nodig, maar het kan uiteraard helpen bij de effectiviteit van je sessie. Ik ben zelf onlangs op mijn leiderschap skills gecoacht, diep in de jungle van Ghana. De extreme omstandigheden; heet, vochtig, muggen, fysiek zwaar, geen enkele faciliteiten en een team deelnemers dat elkaar nog niet kende, droegen allemaal bij aan de optimale setting om onze leiderschapskwaliteiten op de proef te stellen. Belangrijkste was echter de professionaliteit van het coachteam dat jaren ervaring heeft met het coachen van leiders in het bedrijfsleven en in het leger.

Over het algemeen kan je dan ook prima zelf bepalen wat wel bij je past en wat niet. Online vind je legio lijstjes en tips waar je op moet letten bij de selectie van de beste coach voor het juiste doel. Daarnaast zijn referenties van vrienden of collega’s nog altijd een goede bron van inspiratie.

Het probleem begint alleen op het moment dat je er liever niet meer met anderen over praat. Als je juist een coach nodig hebt omdat je er zelf niet meer uitkomt. Als de stress te hoog wordt of je psychische problemen ontwikkelt.

Gelijk aan het aantal burn-outs heeft ook het aantal specifieke stress en burn-out coaches de afgelopen jaren een enorme groei doorgemaakt. Daar zitten ongetwijfeld kundige coaches tussen, maar als je het gevoel hebt dat je echt op het randje balanceert ga dan voor iemand met de juiste certificering en betrouwbare referenties.

Iemand die je als dat nodig is doorverwijst en die het verschil weet tussen te veel stress en depressie. Niet iemand die je die depressie nog eens extra aanpraat. In dat geval worden de autodidactische ervaringsdeskundigen, die met name professioneel zijn in het opstellen van de factuur, opeens een groot gevaar.

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company

Stop met nee zeggen

Massaal gingen we vol goede voornemens het nieuwe jaar in. 81 procent van de bevolking nam zich op 1 januari enthousiast voor om te stoppen met roken, meer te gaan sporten of die laatste oliebollen te laten staan.

Inmiddels zitten de eerste twee weken van januari erop en de kans is groot dat de meeste mensen er alweer de brui aan hebben gegeven. Ook wel logisch, want het gemiddelde goede voornemen klinkt meer als een straf, niet iets waar je lekker mee aan de slag wil gaan.

Neem de top 3 goede voornemens. ‘Afvallen’ vertaalt zich sowieso in ergernis aan al het lekkers wat aan je neus voorbijgaat. Het algemene ‘meer sporten’ is steevast een voornemen van mensen die sowieso al een pesthekel hebben aan sporten en er meteen al tegenop zien.

De nieuwe nummer 1: je minder druk maken. Deze klinkt wel al een stuk positiever. Alleen in de uitwerking gaat het mis.

Onze werkdruk neemt ieder jaar toe. Dat we het drukker krijgen staat dus vast. Je hier minder druk over maken lijkt dan ook een utopie. De oplossing wordt vaak gezocht in het ‘nee leren zeggen’ op alles. Deze generieke en over-hypete werkethos helpt je inderdaad op korte termijn om symptomen te bestrijden, maar zonder krachtige motivatie waarom je dat doet blijft het een trucje. Geen oplossing.

Nee zeggen‘ helpt bovendien niet tegen FOMO: fear of missing out. De vraag is of je er überhaupt blij van wordt als het je lukt om nee te zeggen tegen iets dat je eigenlijk graag had gedaan. Of dat je je goed voelt als je je collega hebt laten zitten? Met andere woorden; de kans dat je je hier juist druk over gaat maken is groot. Bovendien breng je hiermee, net als bij het afvallen, je aandacht direct naar datgene dat je juist wilde voorkomen.

In plaats van je bezig te houden met wat je niet wilt, kun je beter focussen op zaken die je juist wél wilt bereiken. De kans op een positief resultaat is groter als je je richt op iets dat je zelf echt wilt, dan op iets negatiefs dat je wilt voorkomen. Alles wat je aandacht geeft groeit nou eenmaal.

Het grote nadeel zit hem er alleen vaak in dat mensen geen duidelijk doel hebben en daarmee word je al snel onderdeel van andermans doel. Waar je dan weer nee tegen moet leren zeggen. Nagenoeg elk bedrijf heeft doelen met bijbehorend strategisch plan, dus waarom jij niet voor jezelf?

Al is het maar een klein doel. Schrijf je in voor een obstacle run of pak een van de City Swims mee voor het goede doel. Die vind je tegenwoordig in de grachten van bijna elke stad. Dat is niet alleen een stuk concreter dan ‘meer gaan sporten’, maar ook motiverender. Bovendien geeft het je iets om naartoe te leven. Op weg naar dat doel is afvallen een mooie bijvangst.

Stop dus met focus op ‘nee’ zeggen. Ga je richten op wat je echt wilt bereiken en hoe je dat wilt gaan doen. Als je volmondig ‘ja’ zegt tegen iets waar je enthousiast van wordt blijft er sowieso minder tijd over voor andere zaken om nee tegen te zeggen.

Hidde de Vries

Oprichter van The Recharge Company